Joyce Merkies

De Troost van de Leegte

Alles kent zijn getijden.

Op het eerste gezicht

bewegen de dingen op en neer

voor- en achteruit

naar binnen en naar buiten.

Of draait alles in werkelijkheid

in rondjes en spiralen?

Zoals een ademhaling zich in en uit voltrekt

onze bloedstroom rond het hart een gehele baan beschrijft

de maan tot volle wasdom komt

weer afneemt

en steeds opnieuw geboren wordt.

Alles kent een ritme.

Onderworpen aan een mysterieuze wetmatigheid

volgens welke bepaalde processen verlopen

is er voor alles een juiste tijd.

Een tijd om te planten en een tijd om te oogsten.

Een tijd om te vinden en een tijd om te verliezen.

Een tijd van afbraak en verstilling

om daarna in de duisternis op krachten te komen

en te regenereren

is niet slechter of beter

dan de tijd van groei, van manifestatie

en de levensfasen van eindigheid en afgescheidenheid.

Alles stroomt in en uit.

Na een volle maan volgt ook weer een donkere maan.

Wees er niet bang voor.

We hebben perioden waarin er niets uit onze handen lijkt te komen.

De donkere manen van stilte, rouw, verdriet of neerslachtigheid.

Leer die perioden niet te zien als onvruchtbaar, verkeerd

of als iets negatiefs om te vermijden.

Dat veroorzaakt onnodig een gevoel van gejaagdheid

onevenwichtigheid en een gevoel van falen.

Je mist dan de mogelijkheid om tot rust te komen

te herstellen, je vrij te maken van het oude en ruimte maken voor het nieuwe.

Alles heeft zijn tijd.

Ervaar je de donkere maan in jouw leven

trek je dan terug in je innerlijke burcht,

maak het stil.

Laat je zakken in de leegte

die in eerste instantie afschrikwekkend aanvoelt

en niets voor je in zich lijkt te herbergen.

Probeer geconfronteerd met de oude pijn

van niet-gevoelde gevoelens

die vanuit de diepte omhoog wordt gestuwd

niet te vluchten in het opvullen van deze onmetelijke leegte

in afleiding of in het aan ons opgedrongen ‘positief denken’.

Alles kent een cyclus.

Hoe meer ik me overgeef aan de leegte

de lusteloosheid

het oude verdriet.

Hoe meer het een periode wordt

waarin achterstallige, niet-gevoelde gevoelens

omhoog kunnen komen en worden vrijgelaten.

Daarna pas kan ik de stilte benutten.

De leegte waarin de dingen vooral ontbraken

is een vruchtbare ruimte geworden

die zich kan vullen met iets nieuws.

Iets wat me beter past.

Voor alles wat er gebeurt is er een uur.

De zonnecyclus is als het jaarwiel dat draait.

Besef dat het lichaam, de geest

onze stemmingen en productiviteit

met de beweging van dit wiel meedraaien.

De herfstequinox is voor mij de tijd van inkeer

van het in me laten opwellen van beelden uit het verleden

om te helen, te zuiveren en weer voor te bereiden.

Als je nog van alles achter je aansleept

hoe kun je dan de volgende spiraal van ontplooiing binnengaan?

Overdenk het wiel van je leven

dat alsmaar doordraait.

Alles voltrekt zich volgens de hermetische wet van ritme.

Als je het even niet meer weet.

Als alle theorieën en filosofieën over hoe te leven je gekunsteld voorkomen

en je niet meer weet wat waar is

kijk dan naar de cycli van de natuur.

Het is niet nodig om het aardse te ontstijgen om tot inzicht te komen

Hier, in dit leven krijgen we de kans om te ervaren

keuzes te maken.

Hier moeten we het doen

te midden van onwetendheid

verwarring en afleiding.

In deze trage werkelijkheid waar je elke stap zelf moet nemen.

Als alles voelt als kniediep door de modder voortploeteren.

Observeer dan de maan, de zon en de sterrenhemel

en benut deze bewegingen in je leven.

Eerbiedig de transformerende cyclus van de natuur

en bezie je persoonlijke verliezen

creaties en geschenken in dit licht.

De cyclus van de natuur kan bemoedigen,

inzicht brengen en troosten.

Onttrek je zo nu en dan aan de maatschappelijke conventies

aan dwang en verwachtingen over wie je zou moeten zijn.

Zorg voor het tijdig vullen van jouw innerlijk reservoir

en neem gezonde afstand van de mores uit de huidige eindtijd.

Joyce Merkies (2022)

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.